အပြာစာပေ

ရင်သပ်ရှုမောစရာကြီးပါလားရှင်

အချိန်က ည (၁၂) နာရီလောက်ရှိပြီ။ ကားလမ်းမတလျှောက်မှာ လူသူအသွားအလာ သိပ်မရှိကြတော့။ ကားတစ်စီးတစ်လေလောက်သာ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ တွေ့ရပြီး များသောအားဖြင့် အသံဗလံတွေက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျှက်ရှိကြတော့၏။မို့မို့တစ်ယောက်တည်း ကားလမ်းမဘေးတစ်နေရာမှာ မတ်တပ်ရပ်၍ အိမ်အပြန် ကားတစ်စီးတစ်လေများ တွေ့လေမလားလို့ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ […]

အပြာစာပေ

ရင်သပ်ရှုမောစရာကြီးပါလားရှင် အပိုင်း(၂) ဇာတ်သိမ်းပိုင်း

သူက မဖြူဖက်ကို လှည့်ကာ အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြလျှက် မဖြူဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကလည်း နှစ်လိုဖွယ်ရာ အပြုံးကလေးနှင့်ပင် မို့မို့ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ … “အို ဖြူက ရပါတယ် အစ်ကို့သဘောပါ …။ အစ်ကိုနဲ့ ဒီက အစ်မနဲ့က

အပြာစာပေ

ပထမဆုံးအကြိမ်ပါ မမရယ်

သန်လျင်-ကူးတို့သင်္ဘောဆိပ်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့မျှော်လင့် ထားသလို “သီတာ” တစ်နှစ်တို့က မရှိ ဒေါက်တင်ထားသည်ဆို၍ အသင့်ရှိနေသော တိုင်းလုံးကျော် ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား တက်ခဲ့ကြရသည်။ သင်္ဘောအပေါ်ထပ်က လူအနည်းငယ်ချောင်သဖြင့် ဦးပိုင်းခရီးဝေးသွား အိပ်ခန်းများနောက် ကပ်လျက်မှာ နေရာယူကြသည်။ အဲ…

အပြာစာပေ

တလောကလုံးကို မေ့သွားမယ်

အမာသည် မိခင်မုဆိုးမကြီးနှင့် အတူနေရသည့် ဖတဆိုးလေးဖြစ်သည်။ အမာ၏ အသက်မှာ (၁၅) နှစ် ကျော်ရုံ (၁၆) နှစ်ထဲသို့ ရောက်ခါစပင် ရှိပါသေးသည်။ အမာ သည် ပညာသင်ကြားဆဲ ကျောင်းလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမမှာ (၉) တန်းသို့

အပြာစာပေ

သူလေးပေးတဲ့အရသာ

ကျွန်မနာမည်က မေဣန္ဒြေအောင် ။ ကျွန်မက တစ်ဦးတည်းသော သမီးဆိုတော့ အိမ်ကလည်း အရမ်းချစ်ကြတာလေ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက ပတ်ဝန်းကျင် အနီးအနားမှာ ကစားဖော်ကစားဖက်က ယောကျ်ားလေးတွေချည်းပဲဆိုတော့ ကျွန်မလည်း သူတို့နဲ့ပေါင်းပြီး ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက်လိုပုံစံ ဖြစ်နေတာ ကျားကျားယားယားပေါ့။အိမ်ကလည်း တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးဆိုတော့

အပြာစာပေ

ပြိုင်စံရှားတဲ့ မမ

“ မင်းအရင် ဖိုက်လေ…ဆော်ကြီးက တမင်လာပေးတာကွ …” ဈေးညစောင့် ဒရဝမ်ကြီး ဦးကျောက်ခဲ မှာ အသက် (၄၀) ကျော်ခန့်နှင့် သန်မာဖြတ်လတ်သူ ဖြစ်သည်။ မအေးမြင့် မှာ ဦးကျောက်ခဲ၏ မထိတထိ ကိုင်တွယ်မှု ပြောဆိုမှုများကြောင့်

အပြာစာပေ

ပြုသမျှနုခဲ့ရတဲ့ ချစ်ဇနီးလေး

အခန်း ( ၁ )🏵️ ပေ ၆၀ ပေ ၁၀၀ ပတ်လည် ခြံဝင်းထဲရှိ အစိမ်းရောင် ၄ ထပ်တိုက်ကြီး၏ ပထမထပ်တွင် ခပ်မြူးမြူး တီးလုံးသံလေးနှင့် အသားဖြူဖြူ ကိုယ်လုံးခပ်လှလှ ခါးသေးရင်ချီ မိန်းမချောလေးတစ်ယောက်

အပြာစာပေ

လိုချင်တဲ့ အပိုင်းလေးဘဲ ကွက်ယူမယ်

အခန်း ( ၁ )🏵️ “ဟဲ့ ဟဲ့ နင် တင်မောင်လတ် မို့လား” အလုပ်က မိတ်ဆွေတစ်ယောက် သူ့ အိမ်တက်မင်္ဂလာ ဖိတ်တာမို့ မသွားမဖြစ် သွားရင်း မမျှော်လင့်ဘဲ ကျောင်းတုန်းက နာမည်ကို ခေါ်ပြီး

အပြာစာပေ

လိုချင်တဲ့ အပိုင်းလေးဘဲ ကွက်ယူမယ်(ဇာတ်သိမ်းပိုင်း)

“အားးး ကိုလတ် တောင်လာပြီ၊ ငါ့ထဲမှာ ပြည့်နေတာဘဲဟာ၊ နင်ဟာလေ၊ အရင်ကလိုဘဲ” “ငါ မပြောဘူးလား၊ နင်နဲ့ဆို ငါက အမြဲထန်နေတာ သိပြီလား၊ လုပ်တော့ဟာ နင့်စိတ်ကြိုက်” မ၀ေက ကိုလတ်ဗိုက်ပေါ် လက်ထောက်ကာ သူ့ခါးကို ဖြေးညှင်းစွာ

အပြာစာပေ

အကောင်းကြီး ကောင်းသွားပါသည်

“လက်ဦးဆရာမည်ထိုက်စွ ပုဗစရိယ မိနှင့်ဖ” ဒီစကားနှင့် ပတ်သက်လို့ ကျော်မိုး အသေအချာ စဉ်းစားနေ၏ ။ သူအခုလို မိန်းမတွေကို ဆော်တတ်တာ ၊ ဆော်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ ပေါ်ပေါက်လာတာဟာ အရင်းစစ်တော့ အမြစ်မြေက ဆိုသလို သူ့ကို

အပြာစာပေ

ထူးကဲစွာ အီဆိမ့်လှသည်

ပြုံး၍ကြည့်နေသော မူမူ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကိုသူ၏လက်နှစ်ဖက်က ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ ပြီးတော့ မူမူ၏ကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ဖက်သို့ ဆွဲယူလိုက်ရာက မူမူ၏ ပါးဖေါင်းဖေါင်းလေး နှစ်ဖက်ကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် နမ်းလိုက်သည်။ သူ၏အနမ်းကို ကျေနပ်စွာဖြင့် ခံယူနေသော မူမူက သူမ၏မျက်နှာလေးကို မော့၍ပေးထားရုံသာမက ကြည်နူးစွာဖြင့်ပင်

Scroll to Top